آيه شش اهدِنَا الصِّرَاطَ المُستَقِيمَ اين آيه شريفه جزء آياتى است كه ضمن بيان نكات عالى ، جمله دعايى نيز هست . در اين آيه از خداوند مىخواهيم ما را به راه راست هدايت كند . در فقه بحثى مطرح است كه آيات قرآنى - همانند اين آيه كه متضمن دعا نيز هستند - اگر در نماز به عنوان دعا خوانده شوند باعث بطلان نماز مىشوند و بايد آن را به عنوان قرآن بخوانيم . اين آيه شريفه حاوى سه واژه ( هدايت ، صراط و مستقيم ) است . يكى از وظايف مهم پيامبران هدايت مردم به راه مستقيمى است كه آنان را به هدف مىرساند ، هرچند طبيعت بشر اقتضاء مىكند براى رسيدن به هدف غالباً كوتاه‌ترين و كم هزينه‌ترين راه را برگزيند ، اما اين كوتاهى راه اگرچه در بعضى جاها خوب است ولى داراى خطراتى نيز هست و ممكن است نه تنها فرد به مقصد نرسد بلكه از آن نيز دور تر شود . همان‌گونه كه انسان براى وارد شدن به خانه از درب آن وارد مىشود ، براى رسيدن به هدف نيز بايد راه مناسب را طى كند و از بيراهه رفتن بپرهيزد . نكته ديگرى كه از اين آيه استفاده مىشود اطلاق آن مىباشد كه شامل امور اخروى تنها نمىشود ، بلكه در همه كارها ( كسب روزى حلال ، امرار معاش و . . . ) از خداوند مىخواهيم ما را به راه مستقيم - كه همان راه مطلوب و مقصود اوست - يارى كند و به صراط مستقيم راهنمايى نمايد . ( اهدنا ) : در اين جمله از خداوند مىخواهيم ما را هدايت كند . امر يعنى طلب عالى از دانى مثلًا خداوند از بندگانش مىخواهد كه